Oto moja druga sukienka ślubna, szyta z myślą o weselu.  Do tańczenia długie sukienki są średnim pomysłem, dlatego też potanowiłam uszyć coś do kolan. Wybór padł na sukienkę z Burdy 6/2010, model 126. Wykonana z białego szyfonu satynowanego (chyba, coś w tym stylu;)), rozmiar 36 odpowiednio powiększony w biuście. Ma w sobie coś z antycznych sukien, może to te marszczenia? Nie wiem:)

Zdjęcia plenerowe autorstwa Adama Jastrzebowskiego🙂

zalety:

• pięknie się układa na ciele
• niesamowicie plastyczna – genialnie wygląda w ruchu
• bardzo wygodna:)

wady:

• trochę za głębokie dekolty z przodu i tyłu – musiałam je skrócić ok. 4cm, żeby nie było widać stanika;)

szycie:

• szyje się paskudnie, ale to problem natury materiałowej;P Tu się naciąga, tam faluje… Brrr…
• dość czasochłonne, niestety. Trzeba bardzo dokładnie czytać instrukcję szycia, bo można się zdziwić;)
• dużo szycia ręcznego, czego tygryski nie lubią w szczególności;)

Mimo ilości pracy (i nerwów), które trzeba włożyć w tę sukienkę, nie żałuję wyboru. Sukienka jest świetna, genialnie leży:) Usłyszałam mnóstwo komplementów, fajna sprawa:)

Skoro zostaliśmy zaproszeni na wesele, trzeba było uszyć jakąś kieckę;) Wersja końcowa mocno odbiega od tej projektowanej, ale o tym za chwilę. Sukienka rozmiar 36oo, uszyta wg własnej konstrukcji. Dwuwarstwowa. Materiał wierzchni to przezroczysta bawełna w kółka, zaś od strony wewnętrznej jest najnormalniejsza pod słońcem podszewka;)

Pierwotnie sukienka miała być wiązana na szyi. Niestety nie pomyślałam o tym, że takie rozwiązanie wymaga zabudowanego przodu – inaczej materiał na plecach smętnie wisiał i tworzył całkiem zabawny garb. Drugie podejście: dodałam wiązania na plecach, ramiączka były wiązane na supełki. Kokardki + dekolt z przodu okazały się być fatalnym pomysłem, odnosiłam wrażenie, że za dużo tego dobrego;) Ostatecznie zrobiłam zwykłe ramiączka na tyle szerokie, by ukryć ramiączka od stanika. Dodatkowo dołożyłam tasiemki mocujące ramiączka od sukienki do ramiczek od stanika, które dodatkowo jeszcze ciekawie formują dekolt.

Zalety:

• skromna, ale jednak ma w sobie to „coś”
• dekolt jest świetny – lubię trójkątne, chyba z wzajemnością:P
• odpowiednie zabudowanie pod pachą i na plecach – nie widać stanika, co zazwyczał doprowadzało mnie do szału w kupnych sukienkach
• dwuwarstwowość dodaje jej lekkości
• specjalne tasiemki, które mocują ramiączka sukienki do ramiączek stanika – widać je na ostatnim zdjęciu. Pogłębiają również i ciekawie kształtują dekolt.

Wady:

• dekolt mógłby być o jakiś 1cm płytszy, przy tańcu widać brzeg stanika (zawsze robię sobie próbę przed lustrem – niezła zabawa;P). Niestety już z tym nic nie zrobię:/ Ratuję się podciągnięciem części biustowej wyżej – niestety ma to pewien efekt uboczny – odcięcie ląduje na biuście, a nie pod nim.

Konstrukcja:

• na bazie bluzki
• odcięcie pod biustem
• zaszewka piersiowa zamieniona w marszczenie
• spłycony podkrój pach

Szycie:

• szyje się szybko i miło:)
• trochę szycia ręcznego przy zamku, da się znieść;)

Na razie posiadam tylko część zdjęć, więc dokładne notki wraz ze szczegółowym opisem sukienek pojawią się później. Dziś będzie tak zwany przedsmak notek docelowych;)

Na ceremonię zaślubin uszyłam sobie długą suknię z kwadratowym dekoltem. Odcinaną pod biustem i dopasowaną w talii. Do tego miałam wianek (zawsze chciałam go mieć do ślubu, więc miałam:)) i koszyk z kwiatów – dzieło genialnej pani florystki:) Casłość utrzymana miała być w stylu romantycznym i chyba się udało. Szanowny małżonek oraz świadkowie dostali kwiatki do butonierki:)

Zaś na wesele uszyłam sobie wygodniejszą kieckę:) Jestem z niej szalenie zadowolona: tak plastycznej i pięknie wyglądającej w tańcu sukienki chyba nigdy nie miałam:)

A teraz zagdka: obie sukienki uszyłam na bazie wykrojów z Burdy. Kto wie o jakie modele chodzi? 😀

Wreszcie! Myślałam, że już nigdy nie uda mi się zrobić jej zdjęć;) Oto pierwsza sukienka uszyta w nowym domu, na nowej maszynie:D Niestety nie mam już zielonej ściany do zdjęć, a ta sprawia, że wyglądam na trupio-bladą;) Wybaczcie brak twarzy, ale wyszłam fatalnie.

Sukienka z Burdy 6/2010, model 126, rozmiar 36, z kilkoma zmianami: powiększyłam mocno część biustową, zrezygnowałam z marszczonego pasa (ale to niechcący;)) i uszyłam spódnicę z półkola, zamiast tej proponowanej w Burdzie. Materiał: czary szyfon satynowany, bardzo niechętny do współpracy.

Zalety:

• ładnie opływa sylwetkę – polecam wszystkim ten model! Świetnie się prezentuje:)
• bardzo mi się podoba góra i to, jaki mam w niej dekolt – niby głęboki, ale nie wulgarny
• duży plus za wycięcie z tyłu
• odcięcie w talii – pierwszy raz mam taką kiecę i szalenie mi się podoba:)
• te „cosie” na ramionach – fajnie wyglądają na żywo
• spódnica tańczy razem ze mną, co wygląda genialnie, ale ma niestety swoje minusy…

Wady:

• przy mocnym kręceniu/tańczeniu widać mi 4 litery, więc muszę się pilnować;)
• muszę uważać, żeby mi stanik nie wystawał;)
• ze względu na materiał, muszę starannie dobierać bieliznę – jakiekolwiek wrzynanie się w ciałko jest mocno podkreślone, niestety. Na szczęście dostałam od mamy gatki bezszwowe, więc nic nie widać:D
• trochę się marszczy materiał w pasie, ale to z mojej winy. Nie mam pojcia jak to zrobiłam (serio:P) ale przygotowałam wykrój o 2cm za długi. Niestety poprawienie tego wiąże się z pruciem sporej ilości szwów, więc zostanie tak, jak jest. Cały czas się zastanawiam jak to się stało:P
• uwaga na wykrój!!! Ten pas pod biustem jest strasznie wąski! Dla mnie był za wąski i musiałam go poszerzać – jeśli ktoś chce sobie uszyć ten model, to radzę zmierzyć ile cm wypada w danym modelu pod biustem – mi brakowało chyba 4cm, więc sporo

Szycie:

• dramat. Przede wszystkim przez materiał: fatalnie się kroi, przesuwa się, ciężko się rysuje na nim linie… Podczas szycia wcale nie jest przyjemniej. Jednak nie ma to jak poczciwa bawełenka czy len;)
• opis z Burdy jest mało logiczny jak dla mnie. Osobiście uszyłabym to inaczej;)
• niestety marszczony pas kazali skroić ze skosu – ten materiał się ciągnie w tym kierunku i dostawałam śliczną budę ciążową zamiast ładnej dekoracji. Zrezygnowałam więc z tego elementu
• szyjąc spódnicę z półkola/koła/ze skosu pamiętajcie, że się wyciągnie i podwijać należy ją po kilku dniach, jak się „odwiesi”. Oczywiście zapomniałm o tym szczególe i wczoraj poprawiałam dół spódnicy;)
• ogólnie wrażenia ze współpracy z tym materiałem mam fatalne, a jeszcze dwie sukienki przede mną… 😛