Do uszycia żakietu ciążowego zmusiła mnie aktualna sytuacja figurowa – w nic bardziej eleganckiego, co dotychczas miałam w szafie z żakietów itp., nie jestem w stanie się wcisnąć. Tzn. wcisnąć się wcisnę, ale nie zapnę;) A czasem wypadałoby założyć na siebie coś bardziej eleganckiego niż dzianinowy sweterek.

Szycia żakietu ciążowego bałam się bardzo. Nie ukrywam, że największą moją aktualną bolączką szyciową jest „nierównomierne” rozrastanie – tzn. biust i brzuch idą mocno w górę, a reszta ciała tylko lekko się zaokrągliła -> efekt: więcej roboty przy dopasowywaniu i niewiadomych z konstrukcją. Brzuszek też wymaga innego podejścia konstrukcyjnego. Jako, że z żakietem jest mnóstwo roboty, bałam się, że czas spędzony nad nim może być zmarnowany. Na szczęście się udało i jestem zadowolona z efektu 🙂 Jedyne co – rękawy mogłyby być ciut węższe, to samo ramiona. Ale co tam, nie narzekam, poprawiać mi się nie chce 🙂

Żakiet jest wiązany pod biustem, wiązanie jest tak wyprofilowane, że idzie od boku, z poziomu talii, nad brzuchem pod biust. Taki kształt umożliwia bezproblemowe wiązanie nad brzuchem, który z każdym dniem swobodnie może sobie rosnąć (co też czyni;P). Wiązanie zamiast zapięcia też nie jest przypadkowe – wolałam zostawić sobie zapas na wiązanie, gdybym przypadkiem jeszcze urosła;)

Kolor limonkowy jest zdecydowanie z tych letnich i optymistycznych 🙂 Podoba mi się:) Ciekawe, jak żakiet będzie się układać na brzuchu pociążowym. Mam nadzieję, że będzie OK, bo byłoby szkoda okładać żakiet do szafy po 3 m-cach 🙂

Pora na kolejną zaległość szyciowo-blogową. Jedną z tych, których najchętniej by się nie pokazywało, bo nie wyszły zbyt dobrze. Ale co tam, uczę się na błędach i nie planuję udawać że faile szyciowe mi się nie zdarzają;)

Na lato uszyłam sobie jeszcze jedną sukienkę, której głównym zadaniem miało być bycie przewiewną;) Stąd duży dekolt i absurdalna (przez własną głupotę) długość. No właśnie – ta długość to spory fail. Na początku sukienka była do kolan, ale stwierdziłam, że mogłaby być ciut krótsza. I „na oko” ją skróciłam. Wyrzuciłam odcięty dół, podwinęłam sukienkę i zostawiłam przy maszynie gotową kieckę. Leżała tak z dobre kilka dni, aż postanowiłam ją założyć. Założyłam i… padłam ze śmiechu. Sukienka wyszła absurdalnie krótka – masarka;) Na plażę, albo do chodzeniu po domu, może być, ale do wyjścia się nie nadaje. Bosko, no po prostu genialnie. Mam nauczkę na przyszłość, żeby nie skracać ciuchów „na oko” 😛 Uratowałam sytuację zakładając krótkie legginsy pod nią i udawałam, że to przecież tunika;) Ale niesmak wynikający z własnej głupoty pozostał;)

A tak oprócz tego sukienko-tunika jest fajna, jest bardzo wygodna i przewiewna. Dekolt zrobiłam bardziej zabudowany niż w maxi prezentowanej kilka notek temu. Jestem zadowolona z kroju góry – tył, łuk przodu i ramiączka cięte są z jednego kawałka, miski są marszczone po bokach i na dole. Mam nadzieję, że to widać na zdjęciach.

A niebawem pokażę Wam żakiet ciążowy, z którego dla odmiany jestem bardzo zadowolona 🙂

Pora powrzucać trochę zaległości szyciowych 🙂

Na pierwszy rzut idzie sukienka maxi – nigdy nie byłam fanką maxi krojów, wydaje mi się, że jestem do nich po prostu za niska. Do tego aktualny duży biust i spory już brzuch potęgują wrażenie wielorybowatości. No i w krojach maxi ukrywam nogi – a nieskromnie mówiąc to chyba mój najzgrabniejszy obszar ciała na dzień dzisiejszy 😉 Naoglądałam się jednak sporo zdjęć ciężarówek w sukienkach maxi i postanowiłam spróbować, jak będę wyglądać w czymś dłuższym, niż do kolan.

Góra jest uszyta wg dość ciekawej konstrukcji, z której jestem zadowolona (kombinowałam jak tu uzyskać efekt z małą ilością cięć i się udało:))), ale konieczne były drobne poprawki – wersja beta, pomarańczowa (więc detale kroju będą o niebo lepiej widoczne) będzie na blogu niebawem.

Dół uszyty z jednego kawałka dzianiny, przymarszczonego na środku brzucha – fajnie to wygląda. Z boku zostawiłam spore rozcięcie, podoba mi się 🙂

Długość – niby mogłaby być dłuższa, ale w takiej nie ryzykuję nadepnięcia na kieckę i w efekcie widowiskowego upadku. Ostatnio robię się niezdarna;) więc wolę minimalizować ryzyko glebowej wpadki;)

Generalnie sukienka mi się podoba, góra wyszła ciut za mocno wydekoltowana, ale oprócz tego jest imho OK. Krój luźny, w wersji maxi chyba dodaje mi optycznie brzucha. A może on po prostu znowu urósł? Nie mam pojęcia, ostatnio odnoszę wrażenie, że z każdym tygodniem rośnie jak na drożdżach;) Aż się boję, co to będzie za dwa miesiące 😉

Upały nie dają mi żyć. Masakra. Po prostu cała się gotuję i piję hektolitry wody. Aaaaa! Na upały najlepsze są sukienki – zwiewne i przewygodne – nic nie ciśnie w brzuch i o to chodzi. Na razie genialnie sobie radzi sukienka, którą mam już od dawna:

Ale jedna sukienka to jednak trochę za mało;) Druga – w kocie łapki – aktualnie jest poza moim domem, więc na szybko postanowiłam sobie zorganizować kolejną sukienkę. Padło na bluzkę, która aktualnie nadaje się tylko do spodni. A w te upały długich spodni to nosić nie planuję, a krótkich nie posiadam i szyć raczej nie będę, bo nie lubię;) Doszyłam więc na szybko pas jasnej dzianiny na dole i gotowe 😛

W planach mam jeszcze jedną sukienkę na lato – koniecznie krótką i wydekoltowaną (inaczej umieram z gorąca. Smaruję się filtrami z wysokimi faktorami, więc mam nadzieję, że słońce nie zrobi mi głupich żartów z przebarwieniami).

Kilka przemyśleń dot. fasonu – nigdy więcej krojów bez podkreślenia podbiuścia. Aktualnie to moje najwęższe miejsce i jeśli zakładam ciuch, który tego miejsca nie akcentuję, wyglądam automatycznie jak wielki kloc tudzież kuleczka – materiał idzie od biustu po brzuchu w dół. Na zdjęciach z boku starałam się pokazać za pomocą ręki, ile cm dodaje mi optycznie ten krój. Generalnie najlepiej się czuję w ubraniach obcisłych, przy ciele – wtedy wyglądam jakoś mniej klocowato. Takie luźne kroje mi totalnie nie leżą.

Aktualnie odczuwam wielki niedobór ciuchów na część dolną;)), w których mogłabym chodzić. Dotychczas miałam aż jedne spodnie ciążowe i jedną długą spódnicę. I to by było na tyle z codzienniaków (nie liczę domowych spodni i sportowych spodenek, które sobie uszyłam jakiś czas temu – do sportu są OK, ale na wyjście się nie nadają;)))

Przyszły upały a wraz z nimi wielka potrzeba zorganizowania sobie czegoś krótszego. Czasu przed wyjściem do znajomych miałam mało, więc postanowiłam uszyć szybką kieckę;)

W szafie miałam jeszcze resztkę delikatnej tkaniny bawełnianej – idealna;) Stwierdziłam, że nie bawię się w żadne wykrawanie, po prostu „jakoś” sobie ułożę materiał. A kształt materiału był całkiem zabawny – jakieś 1,5m prostokąt, a potem fragment resztek po wycinaniu.

Materiał zostawiłam złożony na pół, obrzuciłam brzegi, zszyłam na wysokości końca prostokątnej części – „ogon” z resztek wywinęłam na drugą stronę. Następnie poszłam do lustra, ułożyłam spódnicę na takiej długości, jaką chciałam, przypięłam grubą gumę od środka i zrobiłam zakładki z wystającego „ogona”. Sam „ogon” mogę sobie zostawić luzem, albo zrobić z niego supły (i tak teraz mam).

Na razie kiecka się sprawdza, jest przewiewna i przez brak pasa ciążowego nie grzeje mi dodatkowo brzucha (co mnie bardzo irytuje w większości ciuchów z pasami – jak w nich gorąco!).

Jej wielką zaletą jest również czasochłonność – zajęła mi jakieś 30 minut;)

Jedyne, z czego nie jestem zadowolona, to proporcje. Ale to generalnie tyczy się wszystkich dołów ciążowych – przez to, że muszą iść pod brzuchem, kreują nie najlepsze proporcje dla mojej sylwetki. Jednak połowa odległości między biodrami i talią w moim przypadku sprawdza się najlepiej. „Łonówki” niezbyt. Ale co zrobić, mój ulubiony spódnicowo-spodniowy stan jest aktualnie nieosiągalny;)

Teraz jakoś muszę się zmobilizować i uszyć sobie krótkie spodenki 😉 Zważywszy na moją generalną niechęć do szycia spodni (bleeee, nie znoszę:((( ), ciekawe, ile czasu będę się zbierać 😉